Cultuur snuiven

Eerst even een toelichting op het vorige bericht. Een recente bloedtest wees uit dat René niet meer allergisch zou zijn voor garnalen. Na een paar keer thuis wat garnalen gegeten te hebben leek dat ook zo. Gisteren zaten er wat garnalen in het gerecht "Jewels of the Pacific", maar daar werd hij flink beroerd van. Onmiskenbaar een allergische reactie. Maar na een goede nacht gaat het nu een stuk beter. 👍

We pakken de draad weer op met het verslag van gisteren. In de ochtend brengen we een bezoek aan het culturele dorp Ekasup, waar we van alles leren over het traditionele leven van de  stammen op Vanuatu. Over de jacht, visserij, medicinale planten en kannibalisme (we hoeven niet bang te zijn, want het laatste geval van kannibalisme was in 1969 😅). Kannibalisme kwam vroeger voort uit gebrek aan voldoende eten op de eilanden. Mensenvlees werd gebakken en in het donker gegeten, zodat je niet kon zien welk lichaamsdeel je aan het opkluiven was. 😬

We leren te veel om hier op te schrijven. Een weetje over het vissen: er leeft hier een spinnensoort dat heel kleverige webben maakt. Men laat zo'n  spin een web maken in een soort tennisracket. Daarmee gaan ze het water in. Hef spul is zo kleverig dat vissen er aan vastgeplakt blijven. Slim gebruik maken van natuurlijke bronnen. 👌

Na de lunch willen we nog een waterval bezoeken. Lololima falls. Bij de receptie van ons hotel zeggen ze dat we er gewoon heen kunnen rijden en daar dan moeten betalen, want het is privégebied. We nemen dus maar weer voldoende geld mee... Google Maps brengt ons uiteindelijk via een veredeld karrenpad naar een gesloten hek op een campus van een school. We gaan op zoek naar iemand die ons kan helpen, maar blijken nu op een Franstalige schoolcampus te zijn. De meeste kinderen spreken geen Engels. Uiteindelijk vinden we iemand die ons de sleutel van het hek geeft. We zijn weer erg blij met onze jeep, want met een gewone oude hadden we de resterende 4 km never nooit kunnen afleggen. De weg eindigt bij een paar "huizen". Vandaar is het nog een klein stukje lopen. We krijgen gezelschap van een groepje kinderen die ook naar de waterval gaan. Eentje spreekt wat Engels en wil met ons op de foto.

Lololima is ook een waterval die in meerdere etappes naar beneden valt. Geen kettingen of kabels om je aan vast te houden, maar met onze waterschoenen klim je er toch makkelijk tegenop. We nemen even lekker de tijd om van dit moois te genieten; het water is , net als bij Mele, minder koud dan je zou vermoeden. De kinderen zijn inmiddels alweer teruggegaan, dus we zijn hier (weer) helemaal alleen. Op de terugweg moeten we de sleutel van het hek uiteraard weer afgeven en verwachten we te moeten betalen, maar we zien alleen een meisje. Zij neemt de sleutel aan en verder niets; we houden de vatu's dit keer op zak. Mag ook wel een keer... 😉

's Avonds lopen we naar het dorp om te eten; de rest is inmiddels bekend. 😁