Down under 🙃

Vrijdag om 11 uur staat buur Roel voor de deur. Inmiddels zijn zijn blue footed boobies-sokken van vorig jaar versleten en is hij aan een nieuw paar toe, dus hij brengt ons graag naar het station. 😁 De drukte op Schiphol valt mee, al is er lange tijd maar één balie van Emirates open om onze koffers af te geven; we staan er zo'n 3 kwartier in de rij, maar daarna gaat het allemaal erg snel en kunnen we nog even rustig lunchen. De eerste vlucht brengt ons naar Dubai, en duurt 6:30 uur met het grootste passagiersvliegtuig dat er is: de Airbus A380. Prachtig toestel met 2 volledige verdiepingen. Boven mogen we echter niet komen, want daar is onze bankrekening niet toereikend voor... 😎 Hoewel we met een half uurtje vertraging Nederland achter ons laten weet de piloot dat in de lucht in te halen, zodat we precies op tijd aankomen in Dubai. Best fijn als ook anderen zich aan Het Schema van De Reisleider houden. Het is 12 uur 's nachts en 39 graden! 😳 Gelukkig hoeven we niet buiten op het platform te wachten op de volgende vlucht...

Vorige week vrijdag kwam Astrid thuis met lichte verkoudheidsklachten (keelpijn, spierpijn), maar heeft daar niet veel last van gehad. René zag de bui echter al hangen, en ja hoor, op dinsdag was hij ook aan de beurt. En natuurlijk moet hij weer overdrijven... 🤧 Gelukkig geen koorts, maar wel een rochelende hoest. Geen reden om thuis te blijven en aan sommige medepassagiers te horen denken er meer zo over... 😅 Een hoestje houdt niemand meer tegen om op vakantie te gaan. Dat was een paar jaar geleden wel anders...

We hebben een overstap van 2:30 uur en na die 2:30 uur is ons vliegtuig klaar voor de vlucht naar Brisbane. Of toch niet, want een uur later staan we nog steeds op dezelfde plek. Waarschijnlijk kan de (Mexicaanse) piloot de startknop niet vinden (of kan hij Het Schema niet lezen), maar uiteindelijk vertrekken we dan toch voor een vlucht die volgens het spoorboekje van Emirates 13:50 uur moet duren. Enig idee hoe lang dat is? Dat is als om 7 uur opstaan voor een lange werkdag met veel saaie vergaderingen, inclusief 's ochtends en 's avonds in de file staan, avondeten met je gezin en de kinderen naar bed brengen. Als je dan tegen 21 uur uitgeput aan de koffie zit... zó lang. 😵‍💫 Of na 3 speelfilms het besef krijgen dat je nog niet op de helft bent... Maar we klagen niet hoor; we zijn al lang blij dat we niet op Jupiter wonen. 😂

Het eten aan boord bij Emirates is prima verzorgd, maar je moet toch wel over enig atletisch vermogen beschikken om zo'n vol bord zonder knoeien in je krappe stoeltje naar binnen te kunnen werken. Even douchen na het eten is er niet bij, dus we gaan heeeel voorzichtig te werk. Nu Astrid recentelijk de diagnose coeliakie heeft gekregen moest De Reisleider nog wel even aan de bak om alle luchtvaartmaatschappijen, accommodaties en tour operators in te lichten dat ze uitsluitend glutenvrij eten mag. Gelukkig is dat nergens een probleem. Coeliakie bestaat overal, dus ook op de afgelegen eilanden waar we naar toe gaan. En de kwaliteit van dat glutenvrije eten aan boord is, en dat zal een van onze volgers zeker interesseren, erg goed. Je hebt alleen geen keuze als je dieetwensen hebt, maar het glutenvrije brood dat Astrid aan boord krijgt is erg lekker!

Tegen 11 uur 's avonds plaatselijke tijd staan we dan aan de grond op de luchthaven van Brisbane, bijna 28 uur na vertrek uit Almere. Astrid heeft helemaal niet geslapen, René zal af en toe 10 minuutjes weggedut zijn. We bedenken dat als we hier vandaan naar Nederland kijken, we alleen jullie voetzolen zien. 🧐 We kunnen dus maar beter vóór ons kijken... We nemen een taxi naar ons hotel, dat niet ver van de luchthaven ligt en aan de rand van het centrum van Brisbane. En vervolgens liggen we heel snel in bed! 😴

Geen foto's, die komen vast morgen wel.