Rommelig dagje (een kort verhaal lang gemaakt)

De wekker gaat om 5:30 uur, want we moeten weer om 7:30 uur in de haven zijn om de veerboot terug naar Tahiti te nemen. En we hebben geen zin om ons weer te moeten haasten. Geen Fiji time hier, maar wel Tahitian lifestyle: relax, relaxer, relaxst. Is de bedoeling tenminste... 

We hebben de grote rugzakken ingepakt voor 2 dagen om in te checken, nemen allebei een klein tasje als handbagage mee en droppen de koffers in een bagagekluis op de luchthaven, want de bagagemogelijkheden voor de vlucht van vamiddag zijn beperkt. Is de bedoeling.

De boot halen op Moorea gaat een stuk makkelijker dan op Tahiti, er zijn geen files. Er is sowieso bijna niemand op de weg. Niemand wil het eiland verlaten als je hier eenmaal bent, en dat begrijpen we volkomen. 😉 Zo'n veerboot is best een flink ding: passagiers hebben 3 dekken tot hun beschikking waar honderden mensen kunnen vertoeven. Maar, zoals gezegd, niemand wil het eiland verlaten, dus de boot zit misschien voor 5% vol. Óf ze hebben het weerbericht beter begrepen dan wij... Dachten we gisteren dat er hoge golven waren, vanochtend is het nog erger. Zodra we de lagune uit zijn stuitert de veerboot van golf naar golf, en maakt enorme klappen op het water. 🫣 Binnen worden door de bemanning kotszakjes uitgedeeld... Hoewel het stukje naar Tahiti slechts 17 km is merken we gaandeweg dat de zee rustiger wordt naarmate we Papeete naderen. Het ontbijt blijft binnen!

Dan Papeete, de hoofdstad van Tahiti. Het is zondag en er valt dan werkelijk niets te doen in die stad. Alle winkels, op 1 na, zijn gesloten, de kathedraal ook, en de enige andere kerk zit bomvol vanwege een dienst. Wat ons rest is een beetje door het park langs de waterkant lopen, wat drinken, in die ene open winkel toch nog wat shirts kopen, nog een keer heen en weer door dat park, nog een keer bij hetzelfde tentje wat drinken, om tenslotte veel te vroeg naar de luchthaven te rijden. Als we daar bijna zijn en we een benzinestation voorbij rijden denken we: o ja, we moeten ook nog tanken. 🤦‍♂️ We vinden geen ander tankstation, moeten uiteindelijk terug naar Papeete en nemen dezelfde weg weer. Maar we zijn toch te vroeg, dus who cares?

Auto inleveren, en dan die koffers dumpen. Maar dan begint het feest. De machine waar we moeten betalen voor die kluizen accepteert MasterCard (volgens de beschrijving, en dat had De Reisleider thuis ook al uitgezocht), maar niet die van ons! Wat we ook proberen, bankpassen en creditcards, hij weigert onze betaalmiddelen. Daar staan we dan met te veel bagage om mee te nemen. Ondertussen begint de eigenaar van onze accommodatie op Bora Bora René te bestoken met berichten over hoe we kunnen betalen (hij wil morgen om 7 uur langskomen, maar dat gaan we echt niet doen), en roert de autoverhuurder zich dat hij de auto voor ons gaat klaarzetten, maar hij zegt vooralsnog niet wáár en wat. Beiden communiceren in gebrekkig Engels met talloze type- en spelfouten waardoor er soms geen touw aan vast te knopen is. 😅

Om toch in die kluis te komen moeten we een nummer bellen a € 2 per minuut. Situatie uitgelegd; ze belt straks terug. Maar dat gebeurt niet, we zien opeens wel een gemiste oproep(?) Weer bellen, en nog een paar keer en heen en weer sms-en. De autoverhuurder begint ook te bellen, maar we zien alleen gemiste oproepen; de telefoon gaat niet over. Uiteindelijk wordt er via e-mail een betaallink gestuurd die we wel kunnen betalen. Via e-mail krijgen we QR-codes en kunnen we de kluizen openen. We zijn inmiddels een uur bezig... 

Inchecken en de vlucht verlopen dan weer redelijk soepel, al hebben we een kwartiertje vertraging. Vlak voor vertrek komt de huiseigenaar met het lumineuze idee om zijn nicht het geld te laten innen, want zij werkt voor Air Tahiti en wacht op ons op de luchthaven. De luchthaven van Bora Bora ligt op een apart eiland en je moet met een shuttleboot naar het "vaste land". Na de landing zoeken we weer contact met de eigenaar: hoe vinden we je nicht? Hij stuurt een foto. Wij ook en zeggen dat we bij de bagageband staan. "Ze zoekt jullie op" is het antwoord. 10 minuten later nog steeds geen nicht, en de shuttleboot staat op het punt van vertrekken... We melden hem dat we de boot op gaan. Bij aankomst in de haven staat daar die nicht... Ze werkt vandaag niet... Communiceren met de Frans-Polynesische slag... 😑

Maar voor de rest gaat alles voorspoedig! 😁 Alleen toch niet zo'n relaxt dagje als gedacht...