Hiawatha Trail

Wonderbaarlijk genoeg is het vannacht niet zo warm geweest als gedacht. Die voorspelde 22 graden hebben we, bij ons in De Kabouter, in ieder geval niet gehad. Aan het eind van de nacht werd het zelfs een beetje fris (met alle ramen wijd open). De Reisleider kon wel weer een goede nachtrust gebruiken, want hij heeft het er natuurlijk maar druk mee om het al zijn klanten naar hun zin te maken. 😉

Vandaag gaan we eens wat anders doen: fietsen! Op de grens van Idaho en Montana heeft men van een oud stuk treinrails een fietsroute gemaakt die door 10 tunnels (tot 2,7 km lang) en over 7 hoge bruggen (tot 70 m hoog) gaat over een langzaam naar beneden lopend pad. Dat staat garant voor mooie uitzichten. Uiteraard zullen we (mountain)bikes moeten huren, want die zijn niet inbegrepen bij De Kabouter… 😉 We rijden naar een skicentrum dat in de zomer gebruikt wordt om bezoekers die de Hiawatha Trail willen fietsen te ondersteunen. We hoeven ons alleen maar te melden, want de fietsen zijn al naar het startpunt van de trail gebracht (15 km verderop). We rijden verder naar de Eastportal van de Taft tunnel, waar de trail officieel begint. We krijgen de fietsen, helmen, verlichting en instructies, en beginnen aan de fietstocht van iets meer dan 24 km. Met vele anderen overigens. Als eerste krijgen we die Taft tunnel. 2,7 km donkere tunnel, hobbelig, met goten aan beide zijkanten, en nat. En fris, want het is het hele jaar door maar 8 graden (hééérlijk...). De ogen moeten even wennen, maar doorrijden kunnen we toch niet, want voor ons zijn diverse groepen met "onhandige" fietsers die nogal heen en weer zwalken. Volgens goed gebruik roepen we af en toe "on your left" als we willen passeren, en dat helpt.

We rijden door met dichte bossen begroeide bergen/heuvels. Na die ene lange tunnel komen we alleen nog maar kleintjes tegen van maximaal een paar honderd meter, en die bruggen. Op sommige stukken hoef je niet eens te trappen; de helling is genoeg. Het is dus een hele makkelijke fietstocht; we dalen 290 meter. Onderweg stoppen we regelmatig om van het uitzicht te genieten, wat te eten of wat te drinken. In iets meer dan 2 uur zijn we beneden. Met fiets en al worden we in een shuttlebus geladen en naar de Westportal van de Taft tunnel gereden. Op eigen kracht (fietsend dus voor de oplettende lezer) moeten we die lange tunnel weer door... We rijden nu wat harder en halen meerdere groepjes in. Bij een van die groepjes roept Astrid enthousiast "on your right!", waarna ze door de vader van het gezelschap wordt nageroepen: "left, LEFT!!". Vrouwen... 🙄 Aangekomen bij de Eastportal moeten we de spullen weer inleveren. We zien er, met dank aan het snelle fietsen door die lange tunnel, iets anders uit als toen we begonnen...

We maken ons nu op voor een rit van 250 km naar Kalispell, Montana, waar het een uur later is dan in het westen, dus vanaf nu is het tijdsverschil met jullie nog 8 uur. Onderweg maar weer eens tanken. Met een brandstofprijs van $ 1,37 per liter lijkt dat nog mee te vallen, maar we tanken voor $ 210. Da's toch € 207. En daar kunnen we misschien 650 km mee rijden. Aan het eind van de middag zien we nog een naar ongeluk als een truck met oplegger (met lading) helemaal op zijn rug ligt. Lading in de berm. Zag er niet fijn uit. Toch nog maar even voorzichtig zijn...

Op de campground in Kalispell gaat voor het eerst de barbecue aan. Astrid kookt binnen, René kookt buiten, en alles komt samen op de picknicktafel! Het was weer een mooi dagje.

NB: Het was vandaag wederom heet met 38 graden, maar tijdens het fietsen heb je daar geen last van, omdat je tussen de bomen bent.