Gascoyne

Gascoyne is de volgende regio van West-Australië die we doorkruisen. Het is een van de kleinere regio's, maar nog altijd ruim 3x zo groot als Nederland. Er wonen hier maar liefst 10.000 mensen, dus als we iemand zien zetten we die gauw op de foto. Er zijn vast méér kangoeroes dan mensen... 😂 Het geeft wel goed aan hoe dunbevolkt het westen van Australië is.

Een behoorlijk lange rit vandaag, 450 km, en onderweg eigenlijk niets te zien (ja, de outback van Australië…). Als we vanochtend wegrijden kunnen we al snel de cruise control op 115 zetten, en hoeven hem daar maar sporadisch vanaf te halen. Lange, rechte wegen, weinig verkeer en al helemaal geen wegwerkzaamheden. Muziekje aan en knallen! Ongeveer halverwege de rit onderbreken we die even bij een roadhouse. In Australië is een roadhouse een tankstation annex wegrestaurant buiten de grote steden, voornamelijk gelegen langs doorgaande wegen in afgelegen gebieden. Soms biedt zo’n roadhouse ook accommodatie in motelstijl en heeft het een klein winkeltje. Zo ook deze. Zie je onderweg dus weinig verkeer, bij het roadhouse is het best druk. Een welkome stop voor veel mensen die een lange rit maken. En dat doet iedereen hier, want de weg gaat van nowhere naar nergens. 😁

Ongeveer 50 km verderop is een kleine verhoging in het landschap en dat wordt dan meteen "outlook" genoemd. Waarschijnlijk gesponsord door Microsoft... Brave toeristen als we zijn nemen we de afslag, om bovenop uiteindelijk nog meer van het niets te zien dat we langs de weg ook al zien. Als je goede ogen hebt zie je iets van water in de verte, maar spectaculair... nee...

De enige echte stop die gepland staat is bij, let op, Gwoonwardu Mia-Gascoyne Aboriginal Heritage Centre. Een multifunctioneel cultureel centrum waar de Aboriginal-cultuur wordt erkend en beoefend. Gwoonwardu Mia toont regionale kunstenaars in de Gallery Shop en de nationaal bekroonde permanente tentoonstelling - Burlganjya Wanggaya - Old People Talking - Listen, Learn, Respect. Met een uurtje heb je alles wel gezien hier. Druk is het hier zeker niet; dat komt mogelijk doordat niemand die naam kan uitspreken. We zien het zó voor ons: "zullen we vanmiddag naar het Kwoen... eehhh... naar het strand gaan?" 🤷‍♂️

Om 15 uur zijn we dus al bij onze accommodatie en doen nog wat boodschappen. Astrid wil nog een stukje wandelen, maar René heeft opeens ergens "last" van, dus ze moet alleen. GPS-tracker in haar broekzak, zodat hij haar altijd terug kan vinden.

Verder valt nog te vermelden:

• We rijden werkelijk de hele dag onder een strakblauwe hemel. Alsof het nooit pokkeweer is geweest de afgelopen dagen. Vanmorgen bij vertrek nog wel een schamele 7 graden, maar om 12:41 uur zien we voor het eerst de 20 verschijnen in The Beast. Al rijdend trekken we onze korte broeken aan en gooien we de regenjassen uit het raam... 😉
• René heeft voor het eerst een road train ingehaald! Bij de ANWB schrijven ze dat als je met 110 km/u een road train inhaalt, dat je daar dan wel 2,5 km voor nodig hebt. Maar wie haalt zo'n ding in met 110? Vol gas, en er voorbij! Duurt maar een paar seconden, en The Beast vindt het prachtig!
• Midden op die lange snelweg met aan beide kanten 100 km niets komen we een fietser tegen. We moeten meteen aan Boudewijn de Groot denken. 😂

Vroeg klaar met de administratie vandaag; De Reisleider heeft een avondje vrij! 👌