Y'stone, part 2

Om 6 uur zitten we achter het stuur. Ja, dat lezen jullie goed, 6 uur. Van andere bezoekers hebben we gehoord dat je in Hayden Valley 's ochtends vroeg wild zou kunnen spotten. Hayden Valley ligt op 10 minuten rijden van onze campground, dus die kans laten we niet liggen. Ontbijten doen we dáár wel. We zijn niet de enigen als we door die vallei rijden. Op een heuvel staat een groep mensen met verrekijkers en camera's met enorme telelenzen de omgeving af te speuren. Wij voegen ons, met ons bescheiden verrekijkertje, bij hun. Op aanwijzingen van anderen moeten we een moederbeer met 2 kleintjes gezien hebben, en 2 kleine wolfjes. We zien in de verte wel iets bewegen, maar identificeren kunnen we het niet. De bizons wel, de elk (wapiti hert) en de arend ook. Een matige vangst.

Na het ontbijt ter plekke vervolgen we ons programma waar we gisteren geëindigd zijn. We keren dus nog even terug naar de Grand Canyon van Yellowstone, maar nu nemen we de noordzijde met diverse uitzichtpunten.

Daarna rijden we naar Norris Geyser Basin. Er lopen hier scheuren in de grond waardoor water makkelijk weg kan zakken. Dat water wordt opgewarmd en komt weer naar boven en dat levert veel thermische activiteit op. De omgeving heeft een hoge zuurgraad en daarom is er weinig fauna en flora. Norris Basin is het heetste thermische gebied in Yellowstone (met temperaturen tot 138 graden C) en is ook het meest aan veranderingen onderhevig. De verschijnselen kunnen plotseling veranderen in activiteit, nieuwe kunnen ontstaan en anderen stoppen volledig. Het principe hierachter is nog niet ontrafeld. De grote geisers in dit gebied komen slechts sporadisch tot leven, maar een aantal kleinere nemen de honneurs waar; het is weer een wonderschoon gebied. Foto's zeggen meer dan woorden dus oordeel zelf.

Bij Artist’s Paintpot komen we o.a. het ons vertrouwde "moppermodder" tegen, en na nog 2 korte stops zijn we door Het Schema van de dag heen, en hebben we eigenlijk nog een uurtje of 3 over. Het is weliswaar drukker dan gisteren, maar hoeven nog steeds niet in file te rijden en kunnen ook nog steeds overal parkeren, al moeten we soms iets verder lopen.

Het is niet zo heel erg warm meer, iets boven de 30 graden, maar wel is de lucht vochtiger geworden. Er is ook beduidend meer bewolking en om 13:54 uur maken we de eerste regendruppels van de vakantie mee. We moeten wel een beetje heen en weer springen om "geraakt" te worden.

We gaan verder met Het Schema van morgen. Hoewel er af en toe een spatje valt kunnen we makkelijk in korte broek en shirt met korte mouwen blijven lopen. Als eerste moet Fountain Paint Pot eraan geloven, waar we alle vier de soorten thermische activiteit tegenkomen. Er is een flink aantal geisers actief, al komt het water niet veel hoger dan 1 à 2 meter.

In de verte wordt de lucht dreigender en we horen ook wat gerommel op afstand, maar we hebben er nog geen genoeg van. We besluiten nog 1 gebied aan te doen: Midway Geyser Basin, een van de meest spectaculaire gebieden. Hier is het wel druk; we moeten 800 meter van de parkeerplaats vandaan parkeren. Als we net aan de trail begonnen zijn en achterom kijken zien we de dreigende lucht rap naderbij komen. Overleg. Astrid wil eigenlijk verdergaan, "want we zijn er nou toch", René denkt dat we het niet droog gaan houden en "morgen komen we hier toch weer langs". We keren om. We zijn maar net in De Kabouter als er een flinke bui losbarst met een paar aardige klappen onweer. We kijken elkaar tevreden aan dat we Moeder Natuur te snel zijn af geweest, maar haar wraak zal zoet zijn… 😑 We eten en drinken wat en terwijl het nog regent en onweert rijden we naar de parkeerplaats in de hoop dat een aantal landrotten rap het terrein verlaten hebben. We staan kort in de file, en kunnen dan inderdaad op een parkeerplaats voor "oversized vehicles" staan. De regen stopt (het onweer niet, maar achter ons), en met regenjas aan beginnen we aan poging 2. Nauwelijks 100 meter dan waar we de eerste keer moesten omkeren begint het opeens keihard te hagelen. "Dat duurt meestal niet lang" denken we en blijven in een hoekje wachten. De hagel gaat over in regen, maar we lopen toch verder. Nadeel is echter dat door de vele koude neerslag de warmwaterbronnen enorm beginnen te stomen; je ziet geen hand voor ogen. Halverwege begint het opeens van 3 kanten te onweren, en nog vlakbij ook. We geven ons gewonnen en gaan terug. Tussen de knetterende klappen door horen we Moeder Natuur lachen. Denken we. Bitch… Morgenochtend vroeg gaan we voor poging 3, want de foto's die we hier genomen hebben zouden ook op een koude mistige ochtend op een grasveld in Nederland gemaakt kunnen zijn. 😉

NB: Iedereen bedankt voor de felicitaties! 👍

NB2: Ik krijg de video's momenteel niet geladen. Die komen dus later.