Cape Range NP

Zo'n dagje op het water is toch vermoeiender dan je zou denken. Om 22 uur ging gisteren hier het licht uit en om 7 uur vanochtend vind René het pas tijd om op te staan. Astrid is dan net terug van het halen van verse broodjes. 👌 We doen vandaag nog een dagje Cape Range NP, maar dan de westkant van het schiereiland waar Exmouth op ligt. Exmouth bestaat overigens alleen maar doordat de Amerikanen hier in de jaren zestig van de vorige eeuw een groot communicatiecentrum hebben opgezet met masten tot 387 m hoog om een "blind spot" in hun communicatie te dichten. Om dat allemaal te bemannen en te onderhouden ontstond hier een dorp met uitsluitend Amerikanen, en met de Amerikaanse dollar als betaalmiddel. In 1999 werd het centrum overgedragen aan Australië en vertrokken de Amerikanen. Nu is het een wat luxere (lees: duurdere) plek voor toeristen om het Ningaloo rif te bewonderen.

We beginnen op het noordelijkste puntje van dit schiereiland waar sinds 1907 het wrak van een schip ligt, de Mildura, vastgelopen op de kliffen voor de kust tijdens een storm. Omdat men het zat was dat hier steeds schepen vergingen heeft men de vuurtoren Vlamingh Head gebouwd, iets verderop op een verhoging. Onze tweede stop. Via het Visitor Centre, waar we even de getijden kunden checken voor een latere snorkelpoging, komen we bij onze afspraak: een boottochtje van een uur over de Yardie Creek. Met een jolige schipper, voorzien van zowel foute als actuele humor varen we met een man of 20 door de Yardie Gorge. De wanden zijn niet heel hoog, een metertje of 40, maar soms wel recht omhoog. De schipper laat ons de bedreigde black foot rock wallaby zien, die zich heel goed schuil weet te houden in spleten en grotjes in de steile wanden. We zien ook een paar vogelsoorten (naam niet onthouden), een boel vleermuizen en een visarend echtpaar met jong. Met de continu doorpratende schipper die in onvervalst Australisch (een hoop geknauw dus) veel informatie over flora en fauna vertelt een vermakelijk uurtje. Vijf kwartier eigenlijk, want de 4 jonge kinderen aan boord mogen om de beurt even aan het roer, en dan gaat die boot alle kanten op... 😂

Daarna maken we een wandeling van een kleine anderhalf uur door een kleinere kloof, Mandu Mandu. Boven heen, onder terug. Weer veel lossen stenen en steile stukken. Dat noemen ze hier een Class 4 wandeling. Class 5 is uitsluitend voor Rock Wallabys denken we.

Door naar Oyster Stacks. Dit is een van de populairste snorkelplekken op het Ningaloo Reef. Het is een ondiepe lagune waar oesters aan elkaar groeien en structuren creëren waar veel zeeleven op afkomt. Ook zijn er plekken met veel koraal. Meteen als we het water in stappen zien we vissen, veel vissen. We komen eigenlijk niet verder dan water van nog geen anderhalve meter diep, want dat is niet nodig. Vissen tot zeker 50 cm lang, octopussen, koraal, we kijken onze ogen weer uit. Na een uurtje wordt het tijd om op te stappen, want het wordt laagtij, en dan lopen we het risico een en ander stuk te trappen. Dat willen we niet.

Dit was zeer waarschijnlijk de laatste keer dat we kunnen snorkelen. Morgen trekken we het binnenland in. Het is onzeker of we bij de volgende accommodatie (3 nachten) mogelijkheden hebben om de blog bij te werken, maar wat in het vat zit verzuurt niet! Hebben jullie een paar dagen om bij te komen, en even een luchtje te scheppen buiten... 😎

Het weer blijft de gemoederen hier bezig houden. Iedereen (Australiërs dan) klaagt over de kou. Nou vinden wij 20-22 graden niet echt koud, zeker niet met een al dagen strakblauwe lucht, maar er staat inderdaad wel steeds een stevig windje. En ze hebben hier wel iets met wind, want Exmouth ligt in de zogeheten "Cyclone Alley". In 1999 is het dorp zwaar beschadigd door een cycloon met windsnelheden tot 267 km/u, een record voor het vaste land van Australië. Wij doen het nu met windkracht 4-5. Meer dan genoeg...