Lewis & Clark

Dat zijn 2 knapen die ons al een tijdje achtervolgen. Zij waren expeditieleiders die in opdracht van president Thomas Jefferson in 1803 als eerste over land door het westen trokken, tot aan de Grote Oceaan. De expeditie duurde 3 jaar waarbij veel kennis vergaard werd over de nog onbekende gebieden in het westen. Veel parken, trails en plantensoorten zijn naar hen vernoemd. We komen hun namen regelmatig tegen, en ook vandaag.

Maar eerst afgelopen nacht. Tot dusver sliepen we hooguit onder een dekbedhoes, want het was steeds warm in De Kabouter. Maar vannacht rond 4 uur moeten we opeens naar het echte dekbed grijpen, want de lagere nachttemperatuur (we schreven het gisteren al), in combinatie met een open raam naast het bed én een open dakraam (wat een soort van windtunneleffect creëert) doet ons ineens in een poolnacht belanden. Oké, iets overdreven, maar we krijgen het koud ⛄. Dat gaan we komende nachten zeker weer beleven, want deze en de komende 4 nachten brengen we door boven de 2000 m hoogte.

We hebben vandaag een afspraak om 10 uur. Ruim op tijd vertrekken we voor de rit van anderhalf uur. Het was afgelopen dagen al rustig op de weg hier in Montana, maar vandaag is het zondag, en zie je bijna helemaal niemand. De Kabouter tuft op zijn gemakkie door het mooie landschap naar Lewis & Clark Caverns. Waarom dit grottenstelsel zo heet is ons onbekend, want het is pas in 1892 ontdekt en heeft dus niets met die 2 mannen te maken. 🤷‍♂️ We hebben hier een excursie van 2 uur door soms smalle en lage gangetjes. Hoofdtrauma is hier een bekend verschijnsel en ook Astrid laat zich niet onbetuigd... 💥 Gelukkig hebben we alle stukjes schedel teruggevonden... 😉 In de grot veel druipstenen formaties en één voor ons nieuw fenomeen. Op een bepaald moment doet de gids alle lichten uit. Iedereen die wel eens in een grot geweest is kan zich wel voorstellen wat je dan ziet: helemaal niets! Met zijn zaklamp maakt hij figuurtjes op een stuk rots en als hij zijn licht dooft zie je dat figuurtje even "nagloeien" op de rots. Dat komt doordat er fosfor in het gesteente zit. Hebben we nog niet eerder gezien. Ook is er een kolonie vleermuizen aanwezig, waarvan we een hele "kudde" bij elkaar zien. Allemaal kleintjes. Volgens de gids eten al die vleermuizen tezamen zo'n 60.000 muggen per dag, maar we merken vanavond weer dat ze er een paar vergeten zijn...

Doordat we op het laatste moment de route hebben moeten wijzigen vanwege de overstromingen in het noorden van Yellowstone rijden we na de grot naar het zuiden in plaats van naar het oosten. Daardoor kwam er een nieuwe bezienswaardigheid in beeld: de ghosttown Nevada City. Ghosttowns zijn er heel veel in Amerika en zijn in feite verlaten mijnstadjes. Nevada City is een flinke: er staan nog 108 gebouwen, waarvan een aantal "bewoond" wordt door "history actors", die in kleding van 1860 de dingen doen die men rond 1860 deed. Voor de rest is het één groot openluchtmuseum. De gebouwen zien er van binnen heel authentiek uit. Ondanks de hitte (het is weer eens 38 graden) lopen we hier een paar uur rond en vermaken ons uitstekend.

Nu zijn we dan in het plaatsje West Yellowstone. Driemaal raden waar we morgen heengaan... 😁 Morgen overnachten we midden in het park en verwacht ik niet een blog te kunnen plaatsen. Overmorgen zijn we weer hier. Internet is vandaag uitstekend, maar dit is dan ook de duurste campground van de hele vakantie (locatie, locatie...). Dus dat mag dan ook wel.

Vandaag met regelmaat hertjes langs de weg gezien. Sommige levend en sommige niet... En een turkey vulture (roodkopgier) die prachtig door de lucht zweefde.